Offcanvas Info

Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.

KURSY | TELEFONY | TORTY | ELEKTRO | FINANSE | MODA | KOMÓRKI | AGD | WAKACJE | UBRANIA | BEZPIECZEŃSTWO

Pojęcie wypalenia zawodowego, (z ang.: job burnout), w świadomości społecznej obecne jest już przeszło 30 lat, jednak dopiero w ostatnich latach nabrało rozgłosu i zaczęło być postrzegane jako poważny problem społeczny, podobnie jak pracoholizm. W latach 70-tych psychologowie zajmowali się zagadnieniem wyczerpania emocjonalnego. Problem ten najczęściej obserwowany był u ludzi wyjątkowo zaangażowanych w swoją pracę, których zawód polegał przede wszystkim na niesieniu pomocy innym, np. u nauczycieli, wychowawców, lekarzy. Obecnie problem ten może dotknąć każdego. Najczęściej obserwowany jest u ludzi młodych, aktywnych, pełnych marzeń i pomysłów, lecz pędzących zbyt szybko po szczeblach kariery oraz u poważnych iznesmenów, którzy zatracili się w pracy zawodowej. Czym właściwie jest wypalenie zawodowe? Jest to stan wyczerpania emocjonalnego jednostki, przejawiający się zmniejszonym zainteresowaniem pracą, obniżoną aktywnością oraz brakiem satysfakcji z wykonywanych czynności służbowych. Wypaleniu zawodowemu towarzyszy zazwyczaj obniżone poczucie dokonań osobistych, objawiające się przekonaniem o braku kompetencji zawodowych, niedostatecznej wiedzy. Osoba, która do tej pory świetnie radziła sobie z obowiązkami zawodowymi zaczyna nagle krytykować swoje umiejętności, poddaje w wątpliwość zasadność dalszej pracy, traci motywację i wiarę w siebie. Do tego dochodzi nieraz poczucie bezsensu istnienia, brak kreatywności i chęć ucieczki.Jakie są najczęstsze przyczyny wypalenia zawodowego? Wypalenie zawodowe może być skutkiem przepracowania, długotrwałego stresu w środowisku pracy lub zbyt wygórowanych oczekiwań stawianych jednostce przez otoczenie. Duży wpływ na pojawienie się tego problemu ma charakter i psychika osoby, bowiem wiele zależy m.in. od: odporności na stres, temperamentu, systemu wartości, samooceny oraz od postawy wobec pracy i obowiązków. Z obserwacji wynika, że problem ten dotyka najczęściej osoby ambitne, pracujące na samodzielnych, odpowiedzialnych stanowiskach, na co dzień żyjący w stresie i stawiający sobie zbyt wysoko poprzeczkę. Syndrom wypalenia zawodowego pojawia się często u ludzi, którzy mają skłonność do pracoholizmu. Początkowa fascynacja pracą, zapał i energia ustępują miejsce wyczerpaniu, zniechęceniu i niezadowoleniu ze swoich osiągnięć. Zbyt pochłonięci swoją pracą, nie mają czasu na normalne życie, wszystko inne zostaje odsunięte na dalszy plan, brakuje im odpoczynku, odskoczni. Powoli tracą kontakt z otoczeniem, rodziną; pojawia się przemęczenie i niechęć. Kto jest narażony na wypalenie zawodowe? Z wypaleniem zawodowym można spotkać się w każdym zawodzie. Z problemem tym najczęściej borykają się osoby, które w codziennej pracy mają bezpośredni kontakt z ludźmi, ich praca polega na niesieniu pomocy innym lub zajmują odpowiedzialne stanowiska kierownicze. Jedno jest pewne: ich zawód wymaga życia na pełnych obrotach, często kosztem zdrowia czy rodziny, dużej aktywności i kreatywności. Syndrom ten nie omija, zatem: nauczycieli, wychowawców, lekarzy, pielęgniarek, pracowników zajmujących się obsługą klientów, przedstawicieli handlowych, osób zajmujących się marketingiem, reklamą oraz menadżerów. Każdy jednak może stracić poczucie sensu swojej pracy, niezależnie od wykonywanego zawodu.Jak to się zaczyna? Wypalenie zawodowe nie pojawia się z dnia na dzień, jest to długotrwały proces, na który składa się wiele czynników. Baczny obserwator powinien dużo wcześniej zauważyć symptomy sygnalizujące zbliżający się kryzys. Praca na pełnych obrotach, życie w długotrwałym stresie zaczynają się odbijać na zdrowiu. Początkowo pojawia się zirytowanie pogorszającą się kondycją, osłabioną koncentracją,a pracownik zamiast zwolnić tempa, zazwyczaj przyspiesza z przekonaniem, że musi bardziej się starać, być bardziej efektywny. Po jakimś czasie dochodzi przemęczenie, bóle głowy i mięsni bez widocznej przyczyny, osłabienie organizmu, coraz częstsze infekcje. Do tego można dodać brak kreatywności i energii, co przekłada się na pogorszenie wyników pracy. Pojawia się zniechęcenie, obojętność do całego otoczenia, wyczerpanie emocjonalne, czyli wypalenie... Syndromy wypalenia zawodowego:   * długotrwały stres związany z miejscem pracy;* problemy z koncentracją, problemy z podjęciem decyzji;* brak kontroli nad emocjami - niecierpliwość, wybuchy gniewu i irytacji;* wyczerpanie fizyczne - przewlekłe zmęczenie bez przyczyny, brak aktywności;* osłabienie organizmu, częste infekcje;* bóle głowy, mięsni;* brak apetytu, nagły spadek wagi;* problemy z zasypianiem, bezsenność;* brak kontroli nad emocjami - niecierpliwość, wybuchy gniewu i irytacji;* utrata entuzjazmu - schematyczne podchodzenie do problemów i zadań, brak własnej inwencji;* niezdolność do podejmowania decyzji - nawet błaha decyzja sprawia trudności;* świadome izolowanie się od otoczenia, unikanie bezpośrednich kontaktów z ludźmi ? pogarszają się stosunki nie tylko z współpracownikami i klientami, ale również z rodziną i przyjaciółmi.Czym może grozić wypalenie zawodowe? Problem ten może mieć poważne konsekwencje zdrowotne. Wyniszczenie organizmu, bezsenność, przewlekła depresja, wrzody żołądka, napady lęku, nadciśnienie, problemy z koncentracją - to tylko niektóre skutki wyczerpania emocjalnego. Poza tym kryzys w pracy zazwyczaj przekłada się na problemy w życiu rodzinnym, cierpi więc nie tylko wypalony pracownik, lecz także przyjaciele, rodzina i współpracownicy. Wypalenie zawodowe może pociągać za sobą również konieczność zmiany miejsca pracy, a nawet zawodu. Wiąże się to z ponoszeniem kosztów, zarówno przez konkretną osobę, jak i przez pracodawcę (koszty poszukiwania nowej pracy czy przeprowadzenia rekrutacji). Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy zrobić wszystko, by nie dopuścić do pojawienia się wyczerpania zawodowego. Należy więc pracować z umiarem, mieć dystans do spraw zawodowych, starać się odpoczywać aktywnie, kontrolować stan zdrowia i nie zaniedbywać życia osobitego. Trzeba umieć powiedzieć sobie STOP, zrelaksować się, nabrać dystansu do otoczenia. Każdy powinien znaleźć swoją odskocznię, która umożliwi bezpieczną ucieczkę przed stresami dnia codziennego. polecamy też: Pracoholizm - kolejna choroba cywilizacyjna?